„Przez swoją wytrwałość ocalicie wasze życie”. /Łk 21,5-19/

Powoli dobiega końca rok liturgiczny. Liturgia Słowa dzisiejszej niedzieli koncentruje naszą uwagę na sprawach ostatecznych. Przypomina o konieczności zdania sprawy z naszego życia.

 Świadomość czekającego nas sądu nie powinna jednak wprawiać nas w przerażenie. Chrystus który jest z nami, zapewnia nas: włos z głowy wam nie zginie. Przez swą wytrwałość ocalicie wasze życie.

Niech to zapewnienie motywuje nas do prowadzenia życia prawdziwie chrześcijańskiego i bycia świadkiem Chrystusa.

„ Bóg jest we wnętrzu swojego Kościoła”. /Psalm/

Dzisiaj liturgia Kościoła kieruje nasze myśli ku bazylice Świętego Jana na Lateranie, która jest katedrą biskupa Rzymu, a przez to najważniejszą ze wszystkich świątyń Kościoła zachodniego, czyli rzymskokatolickiego.

Rocznica poświęcenia tej czcigodnej świątyni niech będzie dla nas okazją do modlitwy w intencji papieża – biskupa Rzymu oraz naszej wspólnej refleksji nad istotą Kościoła, który rozproszony po całym świecie w Rzymie odnajduje swoją jedność i przykład wierności apostolskiej tradycji.

Dziś również obchodzimy Dzień Solidarności z Kościołem Prześladowanym. Naszą modlitwą otoczmy prześladowanych chrześcijan na całym świecie.

,,Święta i zbawienna jest myśl modlić się za zmarłych...'' /2 Mach 12,46/

Od Kościoła triumfującego w niebie – komunii świętych i błogosławionych – liturgia kieruje nas dzisiaj ku Kościołowi oczyszczającemu się – czyli duszom w czyśćcu cierpiącym.

Każda Msza Święta jest najskuteczniejszą modlitwą i pomocą, jaką możemy dać zmarłym. Niech nasze dzisiejsze uczestnictwo w Mszy Świętej oraz przyjęta Komunia święta będzie skuteczną pomocą w skróceniu mąk czyśćcowych zmarłym. Pamiętajmy również o odpustach, które są ważniejsze niż wszelkie zewnętrzne przejawy pamięci.

Niech dzisiejszy dzień będzie dla nas zachętą do częstego korzystania z duchowych dóbr Kościoła.

„Oto wielki tłum, którego nie mógł nikt policzyć” /Ap 7,2-4.9-14/

Co roku 1 listopada obchodzimy uroczystość Wszystkich Świętych. Wspominamy w liturgii tych, którzy żyli przed nami i osiągnęli już cel wiary: są zbawieni i jako świeci zostali przyjęci przez Boga do Jego królestwa.

Nagroda ta, którą osiągnęli ci, których dzisiaj wspominamy, jest przeznaczona również dla nas. Każdy, bez wyjątku, może ją osiągnąć. Swoistego rodzaju drogowskaz do jej osiągnięcia zostawił nam Jezus w dzisiejszej ewangelii – w Kazaniu na Górze. Jest to nic innego jak zachęta do świętości.

O tę świętość „ wołają” do nas również cieszący się chwałą nieba. Niech przykład wielu świętych, zarówno wyniesionych  uroczyście do chwały ołtarzy, jak i nieznanych z imienia, będzie dla nas wszystkich zachętą do naśladowania Chrystusa i dążenia do świętości.