Szanowny użytkowniku! Informujemy, iż korzystając z Parafialnego Portalu Informacyjnego, wyrażasz zgodę na przechowywanie w Twoim urządzeniu końcowym plików cookies lub stosowanie innych podobnych technologii. Jeżeli nie zmienisz ustawień Twojej przeglądarki, cookies będą zapisywane w pamięci Twojego urządzenia.

Szczegółowe informacje o przysługujących Ci uprawnieniach dotyczących przetwarzania danych znajdziesz w Polityce prywatności Portalu.

Wyszukiwarka

Wizyty na stronie

Dzisiaj 41

Wszystkich 117062

Rok Liturgiczny

ROK LITURGICZNY 2018

Różaniec Święty

Braterstwo ludzkie

Aby Pan dał nam łaskę, byśmy żyli w pełnym braterstwie z braćmi i siostrami z innych religii, modląc się za siebie wzajemnie, z otwartością na wszystkich.

V Synod Diecezji

V-Synod-Diecezji-Tarnowskiej

ROZWAŻANIA ADWENTOWE 2020.12.04

PIĄTEK I TYGODNIA ADWENTU

04.12.2020

 

Oni jednak, skoro tylko wyszli, roznieśli wieść o Nim po całej tamtejszej okolicy”. /Mt 9, 31/

 

bractwoslowa1Trudno dziwić się radości uzdrowionych ślepców. Oto bowiem cały przepiękny świat w jednej chwili – być może po raz pierwszy w ich życiu – ukazał się ich oczom. Mogli w końcu na własne zobaczyć to, co dotychczas musiało pozostawać wyłącznie w ich wyobraźni. To trochę tak, jakby narodzili się na nowo. Jakkolwiek stanowiło to z pewnością jakieś wyzwanie, to jednak odzyskany wzrok musiał im dawać niesamowity impuls do działania. To owocujące cudem spotkanie z Jezusem wzbudziło w nich pragnienie pójścia w świat i dzielenia się swoją radością ze wszystkimi napotkanymi ludźmi.

 

Tymczasem my każdego dnia doświadczamy spotkania z Jezusem w Eucharystii – spotkania, które również owocuje cudem. Nie chodzi tu o jakieś spektakularne uzdrowienia czy wskrzeszenia, ale o cud Eucharystii – cud przemiany chleba w Ciało Chrystusa i wina w Jego Krew. Ten cud dzieje się na naszych oczach podczas każdej Eucharystii. Ale chyba jednak trochę nam on spowszedniał… Bo raczej doświadczywszy tego cudu, nie ruszamy natychmiast w świat, by głosić radość płynącą z tego cudownego spotkania.

 

Każda Msza Święta kończy się słowami posłania: Idźcie w pokoju Chrystusa! to nie są jedynie kurtuazyjne życzenia w stylu: Dobrego dnia! czy Zostańcie z Bogiem! To są słowa posłania na misje – nie do dalekich krajów, ale do tych wszystkich ludzi, pośród których żyjemy na co dzień, do tych wszystkich, którzy mają małą wiarę albo nawet całkowicie tę wiarę utracili. A, jak powiedział niedawno kard. Robert Sarah, prefekt Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, promując swą najnowszą książkę, „utrata wiary w rzeczywistą obecność Jezusa w Eucharystii – to powoduje dzisiaj ten ogromny kryzys w Kościele”. Tak więc zadaniem wszystkich nas, chrześcijan wierzących w to, że Chrystus podczas Mszy Świętej staje się obecny pośród nas w Najświętszych Postaciach Chleba i Wina, jest głoszenie tej prawdy wszem i wobec.

ROZWAŻANIA ADWENTOWE 2020.12.03

CZWARTEK I TYGODNIA ADWENTU

03.12.2020

 

,,Nie każdy, kto mówi mi: Panie, Panie! Wejdzie do królestwa niebieskiego”. /Mt 7,21/

 

tarnow.gosc2W dzisiejszej Ewangelii Jezus opowiada przypowieść od dwóch mężczyznach, którzy mieli ze sobą wiele wspólnego. Obaj wybudowali dom, znosili burze i słuchali Pana. Różnica  poległa na tym, że  jeden z nich wcielił to słowo w życie, a drugi nie. I ten, który tego nie zrobił, zobaczył, jak wichura obraca w gruzy jego dom.

 

Jeśli chcemy być podobni do mądrego człowieka z przypowieści, musimy budować swoje życie na skale, którą jest Chrystus. To zapewni nam pokój wewnętrzny i siłę do przetrwania życiowych burz. Ale jak to wygląda w praktyce?

 

Najlepszym punktem wyjścia jest modlitwa. Podobnie jak nie można zaprzyjaźnić się z kimś, z kim nigdy się nie rozmawia, tak nie można mieć relacji z Chrystusem bez modlitwy. Modlitwa otwiera nam drogę do spotkania z Panem i wzrastania w świętości. Niezwykle pomocne jest także codzienne czytanie Biblii, uważne słuchanie homilii podczas Mszy świętych oraz korzystanie z różnych okazji do pogłębiana wiary. Wszystkie te praktyki są kładzeniem mocnego fundamentu wiary, ale to jeszcze nie wszystko. Jak mówi Chrystus w dzisiejszej Ewangelii, mocna i głęboka wiara jest owocem wprowadzania w życie Jego słowa.

ROZWAŻANIA ADWENTOWE 2020.12.02

ŚRODA I TYGODNIA ADWENTU

02.12.2020


„Pan Zastępów przygotuje dla wszystkich ludów na tej górze ucztę”. /Iz 25, 6-10a/


czas-doskonalenia-dusz
Zaproszenie na górę, na osobiste spotkanie z Panem, na „ucztę”, która jest przedsmakiem nieba, kierowane jest do każdego z nas. 

 

Przychodząc na Mszę Świętą, dostępujemy udziału w „uczcie”, którą zapowiadał prorok Izajasz, i uczestniczymy w „łamaniu chleba” niczym tłumy zebrane wokół Jezusa nad Jeziorem Galilejskim. Przystępując do ołtarza, stajemy bardzo blisko Boga, dotykamy Go, bo przecież „w Najświętszym Sakramencie Eucharystii są zawarte prawdziwie, rzeczywiście i substancjalnie Ciało i Krew wraz duszą i Bóstwem Pana naszego Jezusa Chrystusa, a więc cały Chrystus” (por. KKK, 1374). Przystępując do ołtarza, wchodzimy niejako na górę spotkania z Panem, niczym Mojżesz czy apostołowie Piotr, Jakub i Jan, których Jezus zaprosił na górę, by byli świadkami Jego przemienienia.

 

Pan Bóg przygotowuje dla nas ucztę każdego dnia i każdego dnia zaprasza nas na spotkanie z sobą, spotkanie w szczególnej bliskości, której – gdy podchodzimy do niego z odpowiednią wiarą i należytym przygotowaniem – możemy doświadczać niemal dotykalnie. Przygotuj, Panie, nasze serca, abyśmy byli godni wziąć udział w uczcie wiecznego życia i mogli otrzymać pokarm niebieski z rąk Jezusa Chrystusa, gdy przyjdzie w chwale (por. Kolekta).

ROZWAŻANIA ADWENTOWE 2020.12.01

WTOREK I TYGODNIA ADWENTU

01.12.2020

 

,,Wysławiam Cię, Ojcze , Panie nieba i ziemi... /Łk 10,21-24/

 

ps-po3Od wieków świat i wielcy tego świata nie mogą wyjść z zadziwienia, że nie im, ale „prostaczkom” Bóg objawia wielkie rzeczy. Przecież jakże inne – lepsze, wygodniejsze – życie miałby Jezus, gdyby przebywał miedzy „mądrymi i roztropnymi”, gdyby to właśnie im poświęcił więcej czasu i przekazał swoją naukę.

 

A on wolał ubogich, chorych, grzesznych, prostych – do nich szedł, z nimi się spotykał, ich traktował jak swoich. A ci mądrzy i roztropni nie rozumieli, że Jezus czyni tak, ponieważ takie jest upodobanie Ojca: zakryć te rzeczy przed królami i panami tego świata, a objawić je prostym ludziom. Taka jest wola Ojca i tę wolę spełnia Syn.

 

Czy pamiętasz o tym, że jesteś córką lub synem samego Boga? Czy w swoim życiu czynisz wszystko to, co podoba się Ojcu niebieskiemu? Czy we wszystkim jesteś posłuszny jak Syn Ojcu? Czy dla Ciebie wola Twego Ojca w niebie jest święta. Jeśli tak nie jest, to nie dziw się, że coś przed tobą jest zakryte, że czegoś nie pojmujesz. Stań się „prostaczkiem”, a wtedy ujrzysz to, czego inni nie wdzieli, i usłyszysz to, czego inni nie słyszeli.

ROZWAŻANIA ADWENTOWE 2020.11.30

PONIEDZIAŁEK I TYGODNIA ADWENTU

30.11.2020

 

„Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój, ale powiedz tylko słowo…”/Mt 8, 8/.

 

komentarzebiblijne1W pierwszym czytaniu usłyszymy fragment Księgi Izajasza dotyczący widzenia Proroka odnośnie Judy i Jerozolimy. Przy końcu czasów wszystkie narody skierują się ku jedynemu i prawdziwemu Bogu. Wówczas nastąpi pokój królestwa Bożego, a każdy człowiek postępować będzie w światłości Pana.

 

Zbawienie ma charakter powszechny. Potwierdza to dzisiejsza Ewangelia. Każdy człowiek może dostąpić radości zbawionych. Do tego konieczna jest autentyczna wiara. Taka jaka była udziałem setnika. Słowa setnika z pewnością są nam dobrze znane, a nawet bliskie, bo przecież każdej niedzieli – a może nawet i każdego dnia – wypowiadamy je w nieco zmienionej formie podczas Eucharystii tuż przed przyjęciem Ciała Chrystusa. Może czynimy to czasami trochę mechanicznie i nie zastanawiamy się nad ich znaczeniem. A przecież są one dowodem, świadectwem naszej wiary. By przekonać się o tym, wystarczy przyjrzeć się reakcji Jezusa, która stanowiła finał owej ewangelicznej sceny: U nikogo w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary... (por. Mt 8, 11) – powiedział Jezus do setnika. Podobnie jak w przypadku setnika Jezus przystał na jego prośbę i uzdrowił jego sługę, tak samo i w naszym przypadku Jezus pokazuje, że jest większy od każdego naszego grzechu i od każdej naszej słabości. Jezus pokazuje, że Jego pragnienie spotkania z nami, dotknięcia nas i uzdrowienia wszystkich naszych ran jest potężniejsze od każdego naszego grzechu i od każdej naszej słabości.

 

Oby nasze serca na to spotkanie z Chrystusem w Eucharystii były zawsze przygotowane, aby gdy przyjdzie i zapuka do naszych drzwi, zastał nas czuwających na modlitwie i z radością głoszących Jego chwałę.

Polecamy

Polecamy

Polecamy