„Daj mi tej wody, abym już nie pragnęła i nie przychodziła tu czerpać”. /J 4,5–42/

W liturgii słowa na dzisiejszą III niedzielę Wielkiego Postu ewangelista Jan ukazuje nam rozmowę Jezusa z Samarytanką.

Przez ten fakt, Chrystus przychodzi i do Samarytan aby ich napoić łaską swej miłości, aby i im dać zaczerpnąć z tej niewyczerpanej studni Bożego Miłosierdzia.

Chrystus kocha wszystkich i pragnie każdego człowieka przyprowadzić do siebie! Nikogo nie potępia, choć niejednokrotnie upadamy.

Daje nam czas Wielkiego Postu, a w nim czas rekolekcji byśmy mogli stanąć przed Nim w prawdzie i pokornie prosić: Panie, daj nam pić wodę ze źródła życia!.

„To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie”. /Mt 17,1–9/

Co roku w drugą niedzielę Wielkiego Postu Liturgia Słowa prowadzi nas wraz z Jezusem na Górę Przemienienia.  Na tę Górę zaprasza nas dzisiaj Chrystus w dzisiejszej Ewangelii.

Całe nasze życie powinno być dążeniem do przemiany, do pomnożenia dobra i przełamywania naszych wad, naszych słabości i grzechów, a Wielki Post jest do tego najlepszą okazją.

Wpatrzeni w Chrystusa przemienionego, prośmy dobrego Boga o naszą osobistą przemianę i przemianę tych wszystkich, którzy szczególnie jej potrzebują.

„Nie samym chlebem żyje człowiek”. /Łk 4,1-13/

Rozpoczęliśmy szczególny czas Wielkiego Postu. Widzimy dziś Jezusa, który udaje się na pustynię, gdzie pości przez czterdzieści dni. Jest to również dla nas zachęta, aby wyjść na pustynię.

Dla każdego z nas pustynia może oznaczać coś innego: więcej modlitwy, czytania Pisma Świętego, wyciszenia, a może mniej Internetu, ograniczenie jedzenia ulubionych potraw czy picia alkoholu. Celem podejmowanego postu jest nawrócenie.

W uczynieniu miejsca w naszym sercu dla Boga pomaga nam liturgia Kościoła. Dziś słyszymy o tym, jak ważne i pomocne jest Słowo Boże.

„Nawróćcie się do Pana Boga waszego!” /Jl 2,12-18/

„Oto teraz czas upragniony, oto teraz dzień zbawienia". Razem z całym Kościołem rozpoczynamy okres wielkopostnej pokuty, obrzędem posypania głów popiołem.

Przez czterdzieści dni będziemy przygotowywać nasze serca na wielkie święta Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa.

Pokuta ma być wyrazem naszej dobrej woli. Mamy rozdzierać serca, a nie szaty. Te cechy pokuty chrześcijańskiej podają dzisiejsze czytania Pisma świętego. Jest to program naszego przygotowania do odnowienia przymierza z Bogiem.