„Marto, Marto, troszczysz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba mało albo tylko jednego”. /Łk 10,25-37/

Scena z dzisiejszej ewangelii pokazuje nam dwie siostry: Martę i Marię. Marta krzątała się, chcąc jak najlepiej ugościć Jezusa, a Maria w tym czasie słuchała Pana.

Ona rzeczywiście wybrała to, co przynosi największą korzyść. Otwarła się w pełni na Jezusa. Siedząc u Jego stóp karmiła się tym wszystkim, czym On się dzielił. Inaczej niż Marta, dla której ważniejszym od spotkania z Mistrzem było troszczenie się o wszelkie inne sprawy.

Chciejmy z ufnością wsłuchiwać się w glos Chrystusa, który daje nam moc do dobrego życia.

„Nauczycielu, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?” /Łk 10,25-37/

„Co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne”? To bardzo piękne i bardzo ważne pytanie. I my rozważając dzisiejszą ewangelię chciejmy się nad tym zastanowić, czyż nie jest to najważniejsze pytanie w naszym życiu? Co może być ważniejsze od zbawienia?

Jezus mówi konkretnie, co zrobić aby osiągnąć zbawienie. Wskazuje człowiekowi drogę, na którą trzeba wejść i nią iść, a jest to droga miłości Boga i bliźniego.

Niech  udział w niedzielnej Eucharystii  uwrażliwi nasze serca na potrzeby innych, abyśmy potrafili dawać szczęście innym, stając się w ten sposób miłosiernymi samarytanami.

„Proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo”. /Łk 10,2/

Każdy z wierzących w Chrystusa jest odpowiedzialny za sprawę powołań do służby Bożej w Kościele. Pisał już o tym Sobór Watykański II, podkreślając, że „Obowiązek budzenia powołań ciąży na całej społeczności chrześcijańskiej, która winna spełniać go przede wszystkim przez życie w pełni chrześcijańskie” (Optatam totius, 2).

Świadomość tej odpowiedzialności jest dzisiaj tym bardziej konieczna ze względu na współczesne trudności w wyborze drogi życiowej. W takim kontekście społeczno-religijnym tym większego znaczenia nabiera wezwanie Jezusa z dzisiejszej Ewangelii: Proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo (Łk 10,2).

Zastanówmy się więc dziś, jak wygląda nasza odpowiedzialność za powołania kapłańskie i zakonne.

„Będą patrzeć na tego, którego przebili” J 19,37.

Jak każdego roku tuż po zakończeniu Oktawy Bożego Ciała, przeżywamy w naszej parafii uroczystość patronalną, czyli Odpust Parafialny ku czci Najświętszego Serca Pana Jezusa.

Św. Jan Ewangelista kończy opis męki i śmierci Chrystusa na Krzyżu : „Będą patrzeć na tego, którego przebili” J 19,37. W to przebite Serce na krzyżu wpatrujemy się w naszej Parafii i kościele p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa. W Tym przebitym Sercu objawiła się w sposób szczególny miłość zbawcza i odkupieńcza. Złóżmy w nim nasze uwielbienie oraz dziękczynienie za Jego obecność w naszym życiu, za bezmiar miłości i łask, jakich od Niego doświadczamy.

Tegoroczna uroczystość odpustowa jest także okazją do dziękczynienia za 25 lat kapłaństwa naszego ks. Proboszcza.