„Kto was przyjmuje, Mnie przyjmuje” (Mt 10, 37-42)

Być uczniem Jezusa – to nasze chrześcijańskie powołanie. Chrystus ma być naszym najcenniejszym skarbem, którego szukamy oraz Jedynym  Mistrzem i Zbawicielem, w którym pokładamy nadzieję.

Im bardziej do Niego się zbliżamy, tym bardziej powinniśmy upodabniać do Niego w stylu bycia, w słowach i czynach. Jednak czy faktycznie tak jest w naszym osobistym życiu?

Dziś Jezus w Ewangelii mówi nam o pewnych warunkach, które należy spełnić, aby być godnymi miana uczniów Chrystusa. Warto w ich świetle spojrzeć na własne życie, postawy i pragnienia.

„Do każdego więc, który się przyzna do Mnie przed ludźmi, przyznam się i Ja przed moim Ojcem". /Mt 10,26–33/

Każda niedziela jest dla nas okazją do uporządkowania wartości, którymi kierujemy się w życiu.

O tym, że najważniejszy ma być dla nas Pan Bóg, przypomina nam dziś sam Jezus, który mówi: „ Do każdego więc, który się przyzna do Mnie przed ludźmi, przyznam się i Ja przed moim Ojcem, który jest w niebie”.

Prośmy podczas niedzielnej Mszy świętej, abyśmy chcieli każdego dnia liczyć się z Bogiem.

«Będą patrzeć na Tego, którego przebili » [J 19,31-37]

Przeżywamy uroczystość odpustową ku czci Najświętszego Serca Pana Jezusa, któremu w szczególny sposób poświęcona jest nasza parafia.

Chcemy dziś zwrócić nasze oczy ku Sercu Pana Jezusa, które tak bardzo ukochało ludzi, a w zamian doznaje tyle niewdzięczności i wzgardy. 

Niech ta uroczystość, zmobilizuje nas do przepraszania Boga za nasze grzechy i innych ludzi. Kto doświadczył ogromu Bożej miłości ten chce, aby doświadczali Jej też inni. Gdy będziemy spoglądać na obraz Serca Jezusa lub na figurę – jak ta w naszym kościele – wzbudzajmy w sobie żal za grzechy i wołajmy: Najświętsze Serce Jezusa – zmiłuj się nad nami!

„Nie przyszedłem powołać sprawiedliwych ale grzeszników”. /Mt 9, 9 -13/

W Starym Testamencie często bardziej ceniono składanie ofiar niż miłosierdzie i miłość. Bóg upominał swój naród przez proroków - tak jak usłyszymy to z Księgi Proroka Ozeasza.

Chrystus potwierdził nawoływania proroków, gdy okazywał miłosierdzie i powoływał grzeszników, a nie przywiązanych do zewnętrznej pobożności faryzeuszów. Powołał On celnika Mateusza, jak niegdyś powołał Abrahama, który zaufał Bogu i przez swą wiarę został usprawiedliwiony oraz stał się ojcem wszystkich wierzących.

Bóg również i nas powołuje, abyśmy starali się wypełnić na co dzień największe przykazanie miłości Boga i bliźniego.