„Taką miarą, jaką wy mierzycie, i wam odmierzą” (Łk 6,38)

Dziś Ewangelia stawia przed nami trudne zadanie. Tym zadaniem jest umiejętność upominania drugiego człowieka.

Dla niektórych ludzi nie stanowi to żadnego problemu, bo potrafią bez mrugnięcia okiem wytknąć komuś jego błędy. Dla większości jednak z nas upominanie innych jest niełatwym zadaniem. W chrześcijańskim upomnieniu potrzebna jest świadomość swoich słabości. Bez pokory nie da się prawdziwie upominać drugiego człowieka.

Napomnienie, które ma na celu dobro drugiego człowieka i jest przekazywane z miłością, ma ogromną moc. I kruszy mury, które oparte są o najbardziej zatwardziałe serca.

„Miłujcie waszych nieprzyjaciół; dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą”. / Łk 6, 27-38/

Jezus stawia dziś bardzo trudne wymaganie. Wzywa nas wszystkich: „Miłujcie waszych nieprzyjaciół; dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą; błogosławcie tym, którzy was przeklinają, i módlcie się za tych, którzy was oczerniają.”

Zauważmy, że ilekroć Jezus wzywa do czegoś trudnego to jest jednocześnie tym, który to pierwszy podejmuje i wypełnia w sposób doskonały.

Wystarczy sobie przypomnieć Jezusa przebaczającego swoim oprawcom w godzinie męki i śmierci. Dajmy się pociągnąć Jego miłości, która jest większa niż jakakolwiek.

„Błogosławiony mąż, który pokłada ufność w Panu”/ (Jr 17, 5-8)

Dzisiejszy świat, w który na pierwsze miejsce wysuwa rządzę pieniądza i szybkiego zysku, nawet za cenę odstąpienia od własnych przekonań religijnych, łudzi nas propozycjami łatwego szczęścia.

Tak często w dążeniu do materialnego szczęścia tego świata, zapominamy o dobrach duchowych, które są najważniejsze, bo dają szczęście i radość w Królestwie niebieskim.

Niech ta Eucharystia, którą celebrujemy razem z Chrystusem wyjedna nam łaskę przebaczenia u Boga, za to, że nie zawsze w Nim pokładamy nadzieję, ale ulegamy pokusom tego świata, który proponuje nam łatwe szczęście nawet za cenę życia wiecznego.

„Odejdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiek grzeszny”. /Łk 5, 1-11/

Powołanie jest głównym tematem dzisiejszej liturgii słowa. Fragmenty biblijne stawiają nam przed oczy trzech ludzi , którzy zostali prorokami, apostołami: Izajasza, Św. Pawła i św. Piotra.

Nie byli doskonali, wręcz przeciwnie. Jednak uznawszy swoją ludzką słabość, grzeszność, skłonność do upadku, zostali oczyszczeni . Złożyli piękne świadectwo o miłości Boga.

Każdy z nas jest wybrany i powołany by być apostołem. Niezależnie od tego, czy żyję w rodzinie, pozostaje samotny – mamy słowem i czynem świadczyć o Chrystusie. Być może należałoby się dzisiaj zapytać samego siebie, czy zrobiłem wszystko, aby inni poznali Chrystusa poprzez moje słowa i czytelne świadectwo?