„ Jak paciorki różańca przesuwają się chwile, nasze smutki, radości i troski …”

Modlitwa  różańcowa   jest  wielkim skarbem Kościoła. Jednoczy ludzi, którzy odmawiając różaniec,   rozważają   tajemnice   życia   Jezusa  i  Maryi,  ubogacają   swoją  duchowość i  wypraszają  potrzebne  łaski.  Różaniec  jest  modlitwą,  która  może  zdziałać  cuda!

Modlitwa  różańcowa  była  szczególnie  bliska   Bł.  Janowi  Pawłowi  II,  który  powiedział: „Jeśli  pragniecie  przez  kilka  chwil  być bliscy  sercu  Papieża,  łączmy  się  w  modlitwie różańcowej,  w  której  polecam  was  wszystkich  Maryi  Pannie;   pragnąłbym, byście  wy również  mnie  polecali  Jej  w  ten  sposób.”  Papież  Pius IX zapytany, jaki jest największy skarb  Kościoła,  wyciągnął  z kieszeni  różaniec  i  powiedział: „Oto jest największy skarb Kościoła!”

Od   początku   istnienia   tej  modlitwy   funkcjonowały  trzy  części  różańca.  Papież  Jan Paweł  II  listem  apostolskim   Rosarium   Virginis  Mariae  z  16  października  2002  roku, wprowadził  czwartą  część  różańca  –   Tajemnice  Światła. Zachęcamy wszystkich do modlitwy różańcowej w świątyni oraz w gronie rodzinnym w domach. W naszym kościele będą one w dni powszednie o godz. 17:30, a po nich Msza święta, natomiast w niedziele o godz. 15:30. W kaplicy w Targowisku różaniec codziennie z wyjątkiem niedziel o godz. 16:30, a w sobotę pół godziny przed Mszą świętą. 

„Celnicy i nierządnice wchodzą przed wami do królestwa niebieskiego”. /Mt 21,31c/

Nie ulega wątpliwości, że naszym najlepszym sprawdzianem naszego wewnętrznego życia jest miłość. Ale ta miłość nie może być słowna, ona musi być poparta naszymi czynami. Słusznie pisał św. Jan ewangelista w swoim pierwszym liście: Dzieci nie miłujmy słowem i językiem, ale uczynkiem i prawdą ( 1 J 3,18).

Dwaj synowie z dzisiejszej ewangelii, a szczególnie pierwszy, miłował swojego ojca słowem i językiem. Obiecywał wiele, ale niczego nie spełnił. Bóg jest także naszym ojcem, nie obiecujmy Mu wiele, ale swoim życiem pokażmy, że Go szczerze i serdecznie miłujemy.

Nasza dzisiejsza obecność na Mszy św. jest jakimś dowodem naszej miłości.

„Idźcie i wy do winnicy”. /Mt 20, 1-16a/

Usłyszymy dzisiaj przypowieść o robotnikach w winnicy. Winnicą jest Kościół, do którego Bóg wzywa ludzi w różnym czasie, aby wszystkich obdarować jednakową zapłatą — zbawieniem.

Często tak trudno ludziom zrozumieć Boże drogi i Jego wezwanie, prorok Izajasz poucza więc, że Bóg ma swoje plany i kocha każdego człowieka niezależnie od jego postępowania. Naszą odpowiedzią na tę zbawczą miłość ma być uwielbienie Boga, owocna praca i życie z Chrystusem.

Tak wypełnił swą misję św. Paweł — tak mamy wypełniać ją my, by otrzymać zapłatę od Boga.

„ Ile razy mam przebaczać”. (Mt 18, 21-35)

Słowo Boże zachęca nas dzisiaj do rozważenia trudnego tematu, jakim jest przebaczenie. Jest to temat bardzo konkretny i dotyczy każdego z nas. Na pytanie Piotra: Ile razy mam przebaczać, jeśli mój brat zawini względem mnie? Czy aż siedem razy? Jezus odpowiada: Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy. To znaczy zawsze! Każdemu – bez wyjątków – kto zawinił wobec mnie, mam przebaczyć. Czy to możliwe?

Tak, jest to możliwe. Przykład daje nam Jezus, który swoim życiem potwierdza to wszystko, czego od nas wymaga. Ale również bardzo wielu ludzi, których Pan Bóg stawia na drodze naszego życia, jest tego przemawiającym dowodem. Wszyscy potrzebujemy przebaczenia i wszyscy mamy komu okazać przebaczenie. Można przebaczać zawsze.

Umocnieni przykładem Jezusa i ludzi przebaczających zawsze – przebaczajmy i my, bądźmy miłosierni, jak Ojciec nasz jest miłosierny, abyśmy mogli doznawać skutków Bożego miłosierdzia.