„Obłudniku, usuń najpierw belkę ze swego oka, ...”. (Łk 6, 39-45)

Dziś Ewangelia stawia przed nami trudne zadanie. Tym zadaniem jest umiejętność upominania drugiego człowieka.

Dla niektórych ludzi nie stanowi to żadnego problemu, bo potrafią bez mrugnięcia okiem wytknąć komuś jego błędy. Dla większości jednak z nas upominanie innych jest niełatwym zadaniem. W chrześcijańskim upomnieniu potrzebna jest świadomość swoich słabości.

Bez pokory nie da się prawdziwie upominać drugiego człowieka. Moje upomnienie musi polegać na tym, że zanim zobaczę niedoskonałości innego najpierw widzę je w sobie.

„Miłujcie waszych nieprzyjaciół” (Łk 6, 27-38)

Dzisiejsze słowo przypomina nam, że nasza miłość nie ma ograniczać się tylko do bliskich i tych, którzy nas kochają, ale mamy nią ogarnąć także naszych wrogów, nieprzyjaciół i tych, którzy nas niszczą.

Będzie w stanie to uczynić jedynie wówczas, gdy ten dar otrzymamy od Chrystusa.

Dlatego otwórzmy nasze serca na działanie Jego łaski, która przychodzi do nas w Jego słowie.

„Błogosławieni jesteście, ubodzy, albowiem do was należy królestwo Boże”. (Łk 6, 17.20-26)

Dzisiejszy świat, w który na pierwsze miejsce wysuwa rządzę pieniądza i szybkiego zysku, nawet za cenę odstąpienia od własnych przekonań religijnych, łudzi nas propozycjami łatwego szczęścia.

Tak często w dążeniu do materialnego szczęścia tego świata, zapominamy o dobrach duchowych, które są najważniejsze, bo dają szczęście i radość w Królestwie niebieskim.

Niech ta Eucharystia, którą celebrujemy razem z Chrystusem i kapłanem wyjedna nam łaskę przebaczenia u Boga, za to, że nie zawsze w Nim pokładamy nadzieję, ale ulegamy pokusom tego świata, który proponuje nam łatwe szczęście nawet za cenę życia wiecznego.

„Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił". (Łk 5, 4-5).

Słowa Jezusa z ewangelii na dzisiejszą niedzielę: „Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił" oznaczają, że Pan, nie zważając na ludzką słabość, wzywa człowieka, aby stał się narzędziem Bożego królestwa, przekazicielem tej łaski, która stała się jego udziałem.

Często zadajemy sobie pytanie o własne przeznaczenie, zadanie do spełnienia w życiu. Najlepszą odpowiedź ma dla nas Bóg. Pozwólmy Mu dziś przemówić do nas tak, jak przemówił do apostołów w łodzi na jeziorze Genezaret.

Prośmy, by Jego moc dodała nam odwagi i siły do realizowania naszego powołania.