„Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel”. /Mt 1,18-24/

Boże Narodzenie już blisko. Dzisiaj ostatnia niedziela adwentowego oczekiwania. W tę niedzielę czcimy Maryję, przez którą Zbawiciel stał się człowiekiem.

Spełniły się zapowiedzi proroków, gdy Służebnica Pańska przyjęła Słowo przedwieczne, które w Niej stało się Ciałem. Uczymy się także wiary od Józefa, który w każdej sytuacji potrafi powiedzieć Bogu "tak" i przez to staje się świadkiem spełniających się mesjańskich nadziei.

Chrystus przychodzi także dzisiaj do nas w tej Eucharystii, przyjmijmy z wiarą Jego słowo i Jego Ciało, przygotujmy nasze serce na przyjście Syna Bożego, Potomka Dawida, Syna Maryi i naszego brata.

„Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry”. /Łk 1, 39-45/

W dzisiejszej Ewangelii jesteśmy świadkami spotkania dwóch kobiet. Maryja będąc w stanie błogosławionym, poszła do swojej krewnej Elżbiety, by podzielić się radością z bliskości Jezusa i by być blisko osoby, której trzeba pomóc.

Maryja poprzez ten gest, uczy nas, że radością z bliskości Jezusa trzeba się dzielić. Pozostając w podniosłym nastroju zbliżających się świąt, miejmy oczy otwarte na ludzi, którzy żyją obok nas. Dzielmy się z nimi naszą radością z bliskości Pana. Ta radość niech się wyrazi w czynie, w konkretnej pomocy. Możliwości jest wiele: zaproszenie osoby samotnej do wigilijnego stołu, zrobienie zakupów starszej osobie, podzielenie się przysmakami z własnego stołu lub po prostu chwila spędzona razem.

Taka postawa wrażliwości na potrzeby innych jest najlepszym sprawdzianem tego, czy nasze serce jest przygotowane na narodziny Pana, czy może jest ono tą niegościnną gospodą, w której Jezus nie będzie mógł się narodzić, bo nie będzie dla Niego miejsca.

„Oto Panna pocznie i porodzi”. /Iż 7, 10-14/

W dzisiejszej liturgii słowa w pierwszym czytaniu prorok Izajasz zapowiada, iż Panna pocznie i porodzi Syna, przez Maryję Dziewicę Bóg zamieszka wśród ludzi.

Wypełnieniem tej zapowiedzi prorockiej jest scena Zwiastowania Pańskiego z dzisiejszej perykopy ewangelicznej. Św. Łukasz ukazuje nie tylko wielkość Bożej Rodzicielki, ale jej pokorę, posłuszeństwo oraz wierność. Słuchając dziś słowa Bożego, wpatrujemy się przede wszystkim w postawę Dziewicy z Nazaretu, która jest pokorną Służebnica Pańską.

Jakże nam brak takiej wiary i pokory, które ujawniła Maryja w momencie Zwiastowania. Nie tylko podziwiajmy Matkę Najświętsza, lecz dążmy do naśladowania Jej w tych cnotach.

„Nie bój się Zachariaszu! Twoja prośba została wysłuchana”. /Łk 1, 5-25/

Dzisiejsze słowo Boże ukazuje prawdę, że każdy człowiek, który urodził się na tym świecie, ma do spełnienia jakieś zadanie, określoną misję, którą wyznaczył mu Pan Bóg. Księga Sędziów opisuje narodziny i posłannictwo Samsona. Jego zadaniem jako dzielnego wojownika miała być walka z Filistynami, którzy ciemiężyli naród Izraela. Był on jednocześnie zapowiedzią przyjścia na świat Syna Bożego, który wybawi wszystkie narody spod panowania śmierci, piekła i szatana.

Z kolei ewangelista Łukasz w opisie poczęcia i narodzin Jana Chrzciciela pokazuje, że dla Boga nie ma nic niemożliwego. Nie są dla Niego przeszkodą prawa natury ani brak wiary u człowieka.

Bóg również dzisiaj potrzebuje ludzi, którzy będą narzędziami w Jego ręku. Wyznacza nam określone zadania. Jesteśmy potrzebni Jezusowi, aby pokazywać Boga innym. Jesteśmy potrzebni Zbawicielowi, aby budować miłość i szczęście na ziemi oraz przez przykład życia przyprowadzić do Niego poszukujących prawdy i zagubionych we współczesnym świecie.