„ Jezus przywołał do siebie Dwunastu i zaczął rozsyłać ich po dwóch”./Mk 6,7-13/

Dziś, w piętnastą niedzielę w ciągu roku, liturgia słowa zwraca naszą uwagę na obowiązek apostołowania przez wszystkich członków Kościoła.

Każdy z nas jest powołany do głoszenia Ewangelii. Jezus daje nam dzisiaj konkretne wskazania, w jaki sposób mamy wykonać swą misję. Mamy pozostawić bagaże naszego życia i iść głosić Jezusa wszystkim tym, których spotkamy. Spotkania nasze z gośćmi odpoczywającymi na urlopach czy wakacjach stanowią dobrą okazję do wypełniania tego zadania.  

Niech udział w niedzielnej Mszy św., i przyjęte błogosławieństwo, będą dla nas umocnieniem i wsparciem w głoszeniu Zbawiciela wszystkim potrzebującym.

„Do Ciebie, Boże, wznoszę moje oczy”[Psalm]

Rozpoczął się okres wakacyjny - czas odpoczynku dla ciała, ale i dla ducha. Od chrześcijaństwa nie ma jednak odpoczynku. Czy we dnie czy w nocy, czy w pracy czy na urlopie - świadkiem Jezusa jestem, a jeśli nie to powinienem być, zawsze i wszędzie.

         Nawet w wakacyjnym czasie odpoczynku nie powinniśmy tracić Boga z oczu. Wręcz przeciwnie, trzeba nam wznosić do Niego nasze oczy - by pokazał nam drogę, umocnił i napełnił miłością.

         Bycie świadkiem Jezusa w czasie wakacyjnym może dla niektórych być trudne. Zawierzmy mu swoje życie, aby zamieszkała w nas moc Chrystusa, którą zwyciężymy wszelkie przeciwności losu.

„Nie bój się, tylko wierz”. /Mk 5,21-43/

 Jezus Chrystus kolejny raz zaprasza nas na Eucharystię, która stanowi dla nas umocnienie w naszej drodze ku zbawieniu. Wsłuchamy się dzisiaj w ewangelię, która ukazuje nam Jezusowe czyny: cud uzdrowienia kobiety chorej oraz wskrzeszenia córki Jaira.

Gromadzimy się na Eucharystii ze świadomością, że w naszą naturę wpisane są słabość i ułomność, dlatego chcemy otworzyć się na Boże działanie w naszym życiu.

Prośmy zatem Jezusa, by swoją łaską przemieniał w nas to, co słabe i grzeszne, oraz umacniał naszą wiarę tak, abyśmy rzeczywiście mogli kierować się nią w naszym życiu.

„Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże wam brak wiary?”/Mk 4,35-41/

Szalejąca burza, podejmowany wysiłek, żeby nie utonąć, wołanie do Boga: „ Nic Cię to nie obchodzi, że giniemy”. A Bóg milczy, śpi w tyle łodzi.

Czyż nie przeżywamy w naszym życiu tego, czego doświadczyli uczniowie podczas  burzy na jeziorze?  Pan Jezus był tak blisko nich, a oni się bali, nie ufali.

A Bóg, choć nie od razu ratuje nas z trudnej sytuacji, jest stale przy nas. I pyta: „Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże wam brak wiary?”.